Nieuws Kras Sport

De nazomer voorbij

KRASSERIJEN

De nazomer voorbij

Ook de nazomer bleef het maar zomeren met temperaturen van dan weer boven en dan weer onder de 30° Celsius. De aanhoudende hitte was echter niet de enige oorzaak van oververhitting bij menigeen. Nee, dat was veelal van politieke -, sociale -, maatschappelijke – en/of economische aard.

Natuurlijk met stip op nummer één Covid-19 met al haar regels en maatregelen wel of niet aan te houden. Kenners en leken, een ieder had een mening, met de meest opvallende; een Engel die op ons neerdaalde en zijn waarheid of waanzin verkondigde. En ook voor mij totaal onbekende BN-ers deden een duit in het zakje. Ik was opgehouden het te volgen.

Met op nummer twee Racisme met een hoofdletter R. Met Black Lives Matter, een vanzelfsprekendheid lijkt mij. En daar Sinterklaas alweer vroeg achteraan. De arme goedheiligman mag niet eens vertellen waar die ons land binnenkomt. Een voetbalanalist vindt er het zijne van en is dat dan kwetsend? Een woordkunstenaar is andersdenkend, maar is hij dan opruiend? In ieder geval was ik opgehouden het te volgen.   

En op nummer drie, tja, dat was zoveel eigenlijk, dat ik het allemaal niet meer weet, wil weten of vergeten ben. Activist zijn, lijkt een nieuw beroep, maar als ik alles moest geloven wat ik lees of hoor? Op social media stroomden meer petities te ondertekenen binnen, dan dat ik pennen in huis had. Ik moest ermee ophouden het te volgen, maar helaas word je er gewoon telkens en overal mee geconfronteerd.

Dan maar blijven buitenspelen op de racefiets, op de sportschoen of in mijn zwempak? Het weer was er naar, maar de lust ontbrak me om zoveel redenen. Ik mijmerde over slechts één ding. Een ding in mijn eigen lockdown boven op zolder. Daar toog ik weer de trap op en nestelde mij op het puntje van het bed van zoonlief, die al jaren buiten de deur woonde. Ik helde iets voorover en met mijn hand zwaaide ik de kastdeur open. Wat lag ze daar mooi. Ik streelde haar leren huid, soepel en strak. Een klein klapje, een nauwelijks hoorbaar applausje kreeg ik ervoor terug, voor mijn streling, mijn aai. Zo kon ik uren naar haar kijken, naar alle twee eigenlijk, zij en haar tweelingzus.

Als beneden ‘aan tafel’ klonk of ik anderszins geroepen werd, legde ik haar terug. Deed ik de kastdeur weer dicht, trok het sprei strak en begaf me naar beneden, daar waar de roep mij lokte. Maar wel in de stellige overtuiging, dat ik weldra terug zou keren, hier boven naar mijn zolder.

En heus ik kwam ook wel buiten hoor, begaf mij onder de mensen op het werk, sport en/of vrijetijd. Natuurlijk op 1,5 meter afstand. Maar ik probeerde zo goed als mogelijk de ogen en oren te sluiten, zodra weer een discussie oplaaide, een politiek statement werd gedaan of een complot werd gesmeed. In gedachte was ik dan weer op zolder, neuriede ik ‘heia, heia, heia’ en droomde van de beginnende herfst. Wanneer zou die aanvangen, ik kon er nauwelijks meer op wachten, zo groot was mijn verlangen.

En toen was het vrijdag 25 september, mijn mineurstemming van de laatste weken nazomer, sloeg om in jubel. Zo hard ben ik nog nooit de trappen op gehold, ik sloeg wel twee treeën per keer over en bereikte in recordtijd de zolder. Ik rukte de kastdeur bijna uit haar voegen, greep alle twee in de kladden en stoof weer naar beneden. Ja, ik denk ook dat ik ze beiden gekust heb, zo blij dat ik was. Laat de ene na de andere activist maar opstaan, laat het regenen aan petities, het kan mij niet meer raken. Vanaf morgen sta ik weer op het ijs! Natuurlijk op de verplichte, gepaste van elkaar en ook volgens al de nieuwe baanregels geldend in deze bizarre tijden, want we zijn en blijven verstandig. Maar hoera, hoera, we mogen en kunnen weer schaatsen.