Het lijkt weer begonnen, is al bezig of nooit gestopt en we volgen het op de voet, zo goed als mogelijk. De sport dan.

De Tour Feminin, wat een klasbak, onze Demi Vollering, de woede van Poolse Kasia dan maar op de koop toenemen.
Kampioen PSV morst al punten en dat na een week eerder al het eclatante verlies om de Johan Cruijff Schaal tegen AZ. Gio is fijntjes begonnen terug in zijn Kuip en in Amsterdam droomt men van een op handen zijne Spaanse furie. En wordt Van Gaal nu weer bondscoach?
In USA valt eenieder over de woorden van basketbalster Sophie Cunningham, terwijl ze alleen haar mening geeft, dat mag toch?

Enfin, zo goed als mogelijk dus, want de ene camping is de ander niet. Ik zit er nu op één, waar je alleen vlak voor de receptie bereik hebt, bij de tent is überhaupt geen internet. Het zij zo, misschien ook wel lekker rustig en zit deze week al in een tweede boek, toe maar.

Weet je wat eigenlijk ook best een sport is te noemen, dat is kamperen. Als je ziet wat Jan en alleman niet bij zich heeft, ongelooflijk. En daar komt dan mijn momentje, lekker onder de tarp met een kopje koffie, de luie stoel strategisch zo neergezet dat ik zoveel mogelijk van het terrein kan overzien. En dan maar kijken, schitterend. En dan ook je mening geven hè, niet tegen al die kampeerders zelf, nee natuurlijk niet, maar gewoon lekker laf alleen tegen mijn partner “schat moet je nu weer eens kijken”.

Toen ik hier mijn tent opzette stond er naast ons een Tesla. Nu ja, dat kan, maar toch best gek. Ik bedoel die verwacht je bij een hotel, maar toch niet op de camping. En deze Tesla had ook nog een trekhaak voor zijn Holtkamper vouwwagen. Nu vraag ik je.  Ja, vraag me niet waarom, maar ik heb dan zo een ongelooflijke lol.

Maar deze aardige mensen vertrekken na een paar dagen en de plek is nog niet twee uur leeg of toeval, de volgende Tesla doet zich aan. Ook met trekhaak, maar daarop dan een fijne moderne koffer met daarin onder andere een De Waard tent. Mocht je niet kamperen, een De Waard is zeg maar de Tesla onder de tenten. Wel een hele toer om dat ding op te zetten, maar dat geeft wel weer veel kijkplezier, want iemand klungelig met zo een knullig rubber hamertje in de weer te zien, werkelijk schitterend. Maar goed, de tent staat na verloop van tijd en zoonlief heeft de tafel inmiddels ook weten op te zetten. Verschijnt daarop pontificaal, meegenomen en wel uit de Appie, zowaar een heus pak Brinta. Nu vraag ik je. Ik zit dijen kletsend op mijn stoel en zie om me heen waar mijn vrouw is “lieverd, gauw, kom eens kijken”.

Naast ons verschijnt een Italiaanse knappe jongedame. “Ach gut, kijk nu eens helemaal ziels alleen, wat is daar nu aan? Heeft ze niemand om mee te kamperen!”, zeg ik tegen mijn eega. Daar zit ze voor de tweede avond alleen in kleermakerszit half in haar Quechua opgooi tentje. Kom ik teruglopen met de wc-rol onder mijn arm vanuit het wasblok, zit mijn vrouw gezellig te klessebessen met haar. Ze is dierenarts in Bologna, maar is nu op weg naar Sicilië, waar ze vandaan komt en lekker naar haar familie gaat. Tentje onderweg, wel zo makkelijk met dit weer, ook nog even een stop bij vrienden in Rome en dan door naar Napels en hoppa op de boot naar Palermo. Tja, daar zat ik mooi even flink naast met mijn oordeel. Maar wat niet weet, wat niet deert. Dus kakel ik vrolijk mee, zeggen haar dan gedag, wensen haar een fijne reis en een mooie vakantie op haar Sicilië en daar gaat ze.

Klaar met zwaaien en terug in mijn stoel, zit die Tesla familie grinnikend naar ons te kijken, meen ik te zien. Huh, wat krijgen we nou? “Psst lieverd, dat stel naast ons onder dat doek met die hippe skottelbraai, heb jij die ooit eigenlijk wel eens op die twee racefietsen van ze zien zitten?”, denk ik dan dat ze lopen te smiezen met elkander. Om gek van te worden, ik veer op, grijp mijn handdoek en roep “ik ga naar het zwembad”. Ja, de lol is er zo in ene wel vanaf natuurlijk.