Nieuws Kras Sport

KRASSERIJ DEMONSTRATIE

DEMONSTRATIE

Het was een fijne demonstratie, ik kijk er met warme gevoelens op terug. Dit betekent, dat ik dus niet ben wezen tegelwippen of klinker stapelen, wat ongetwijfeld ook een warm gevoel had opgeleverd, zij het alleen van inspanning. Ook betreft het warme gevoel niet mijn derrière van het lange zitten op het asfalt van een ring-, rand- of rondweg, als ook niet van een spontane sit-in in de kantine van een universiteit of foyer van een concertgebouw. Ofschoon bij het laatste, een mopje Puccini mij zeer zeker was welgevallen, maar dit terzijde.

Nee, ik had mij verwend met een wielerdemonstratie van jewelste, waarbij ik continu bij wijze van op het puntje van mijn zadel zat. Kunst met een hoofdletter K. Ik vergaapte mij aan al dat fraais aan tweewielers wat hier bijeen stond. En niks te elektrisch hè, gewoon aandrijving van 1 MK (= menskracht). Schitterende instapmodellen tot aan vederlichte racefietsen en gravelbikes toe met werkelijk alles erop en eraan. Veel van Noord-Amerikaanse makelij, een paar uit het Verre Oosten en een hoop Europese topmerken.

Bij de Italiaanse merken zoals Bianchi, Cipollini, Pinarello en Wilier blijf ik wat langer hangen. Met kwijlende lippen bekijk ik de in mijn ogen nèt wat andere modellen. De schoonheid van het Italiaanse maakt altijd zo’n indruk op mij, ik krijg er geen genoeg van. De ‘Pinarello Gevil F Ekar’ gravelbike bijvoorbeeld. Zachtjes streelt mijn hand over het zadel, over de topbuis naar de stuurpen. Daar op het stuur aangekomen het prijskaartje tussen de vingers genomen en langzaam omgedraaid, wat mij weer bij zinnen bracht. Wat een geld en om nu zo’n bedrag te gaan uitgeven, ze zien mij thuis aankomen.

Ik vervolg mijn weg naar het praktijk gedeelte, het fietsen zelf en de behendigheid in alle facetten, keurig gedemonstreerd door getalenteerde coureurs. Het gadeslaan van de ‘surplace’ hield mij in een greep, wat een balans en artisticiteit. Hoe lang staan ze wel niet stil? Het is adembenemend en ongekend. Ik leerde zelfs dat er een heus wereldrecord surplace bestaat. Dik 24 uur bleef de Amerikaan Steed op zijn fiets stilstaan, je houdt het niet voor mogelijk. Niet dat ik dat nu ook voor ogen heb, maar kijken hoe ver je komt, lijkt me toch wel aardig. Is dit niet iets voor de wielertrainingen op de dinsdag- en donderdagavond? Wat zou onze trainer Steven daarvan vinden? Zoiets als balletje hooghouden in de rust van een voetbalwedstrijd, maar nu dan surplace op de fiets als vast Kras onderdeel?  

Met deze gedachte keerde ik huiswaarts. Op de terugweg in de auto passeerde ik ‘de schoen’, het voormalig ING-hoofdkantoor. Overigens is dit fraai stukje architectuur ontworpen door Jeroen en Roberto, twee oud klasgenoten van mij. Volledig overbodige informatie, maar ik bedenk me dat altijd weer als ik erlangs rij. Maar goed, ik kon nu een grinnik niet onderdrukken. “Binnenpretje?” vroeg mijn eega. “Met m’n kont op het asfalt”, mompelde ik. “Huh, ben je gevallen dan?”, vroeg ze enigszins geschrokken. “Nee, nee, laat maar, het is niets”. Nu ja ‘niets’ dacht ik, ‘een gekke wereld, dat is het! Maar ik met mijn billen op het asfalt, hooguit dan toch alleen bij het ‘Kras Surplas’? Ik mag het niet hopen’.