Publiek geheim, er moet gesneden gaan worden in ons Nederlands publieke omroepbestel. Mijn voorstel is om te beginnen met Bert Maalderink, wat een zelfingenomen mannetje is dat zèg. En dan bedoel ik Bert aan het werk, privé thuis of op bezoek is hij wellicht een jolige vent waar het goed een glas mee drinken is?

Hoe de NOS het voor mekaar heeft gekregen, het is mij een raadsel, maar Jutta maakte dan een uitzondering voor Bert van de NOS, zij het met tegenzin. Bertje Pluralis vroeg; “Wat ons is opgevallen, daar tijdens de training op het middenterrein, was dat hamertje tik op je voet?”.

Jutta wilde eigenlijk geen pers aan haar hoofd, ze wilde gewoon in haar bubbel blijven tot aan haar race. Nu dat is haar goed recht, dunkt mij? Maar daar zat ik naast, getuige de beide Ireentjes in de Olympische NOS Studio. Kennelijk als je uitgenodigd wordt door de NOS dan dien je ook klakkeloos de NOS na te praten, want ook zij vonden het gek dat Jutta de pers even wilde vermijden. En zij vonden het al helemaal raar dat ze hamertje tik onderging en plein public op het middenterrein. Als je het daar niet over wil hebben dan ga je maar naar je kleedkamer, papegaaiden zij stellig. Daar moest ik dan wel hard om lachen, alsof zij destijds bij een auwtje aan je ditje of je datje, de hele gang terug naar de kleedkamer maakten, kom nou toch zeg! Van twee grote ijskoninginnen, twee gouden oud-collega schaatsers had ik wat meer steun verwacht. Hadden juist zij meer begrip en duidelijkheid kunnen geven of empathie getoond. Maar helaas!

Bertje had zich inmiddels vastgebeten in Jutta en liet niet meer los. “Wat was dat, waarom wil je dit niet met ons delen, wat is er aan de hand…?”. En zo ging hij maar door, vastberaden en vasthoudend. Waarom niet loslaten, waarom geen respect tonen? Nee, volledig ging hij hier voorbij aan de gouden missie van Jutta, voor hem was het als altijd de Grote Bert Show.

Wat denkt Bert dat daar dan gebeurde op het middenterrein? In mijn ogen werd ze gewoon even behandeld tijdens haar training, maar dat op een manier die Bertje niet kende. Vroeg Bert hier dan niet naar de bekende weg? Of wat had hij verwacht? “Dat is nu leuk dat je dit vraagt Bert. Op mijn hoogtestage in de Himalaya, liep ik de Dalai-Lama tegen het lijf. Hij leerde ons het fenomeen van het klapje net even boven de wreef. Dit geeft namelijk een heerlijk warm tintelend gevoel in de liesstreek, wat mijn adrenalineniveau zichtbaar doet toenemen, waardoor ik mijn machtige bil- en dijpartij nog verder zijwaarts kan spreiden en zodoende meer druk op het ijs ontwikkel”. Alsjeblieft Bert, wat vind je me daarvan?

Op de dag van de waarheid, voor een uitzinnig oranje publiek, dook Jutta magistraal onder de al fenomenale tijd van Femke met maar liefst drietiende seconde. En toen kon de pers los op haar gaan, toen liet Jutta dat allemaal mascara-uitlopend toe. Uit haar bubbel, juichte en vierde zij haar grandioze overwinning. En verre van obligaat, heerlijk op zijn Jutta’s, sprak zij de woorden; “de pijn en druk was zo immens op het laatst, maar ik dacht alleen maar aan ‘doorgaan’, ik heb nog tot mijn 80e om te herstellen”. Heerlijk toch? Wat een geweldige uitspraak, kom er maar op.

En wat zag ik daar in de verte? Wie stond daar ook op het middenterrein? Ontwaarde ik daar niet met mijn blote oog Bert Maalderink? Oh nee toch! Ik gruwelde bij de blik, want even leek hij te denken; “Doorgaan Bertje, je hebt nog tot je 80e om te blijven zuigen en zagen”. Enfin, laat er maar eens goed bezuinigd en gesneden gaan worden.